و مغز اين گندم ، و بافته‌هاى اين ابريشم براى خود خوراك و لباس تهيه كنم . اما هيهات كه هوا و هوس بر من غلبه كند ، و حرص و طمع مرا وادار كند تا طعامهاى لذيذ را برگزينم . در حالى كه ممكن است در سرزمين « حجاز » يا « يمامه » كسى باشد كه حتى اميد بدست آوردن يك قرص نان نداشته باشد و نه هرگز شكمى سير خورده باشد ، آيا من با شكمى سير بخوابم در حالى كه در اطرافم شكمهاى گرسنه و كبدهاى سوزانى باشند ؟ و آيا آن چنان باشم كه آن شاعر گفته است « اين درد تو را بس كه شب با شكم سير بخوابى ، در حالى كه در اطراف تو شكمهائى گرسنه و به پشت چسبيده باشند » ! آيا به همين قناعت كنم كه گفته شود : من امير مؤمنانم ؟ اما با آنان در سختيهاى روزگار شركت نكنم ؟ ! و پيشوا و مقتدايشان در تلخيهاى زندگى نباشم ؟ من آفريده نشدم كه خوردن خوراكيهاى پاكيزه مرا به خود مشغول دارد ، همچون حيوان پروارى كه تمام همش ، علف است ، و يا همچون حيوان رها شده‌اى كه شغلش چريدن و خوردن و پركردن شكم مىباشد . و از سرنوشتى كه در انتظار او است بى خبر است آيا بيهوده يا مهمل و عبث آفريده شده‌ام ؟ آيا بايد سررشته‌دار ريسمان گمراهى باشم ؟ و يا در طريق سرگردانى قدم گذارم ؟ گويا مىبينم گوينده‌اى از شما مىگويد : « هر گاه اين ( دو قرص نان ) قوت و خوراك فرزند ابو طالب است بايد هم اكنون نيرويش بسستى گرائيده باشد و از مبارزات با همتايان و نبرد با شجاعان بازماند » . آگاه باشيد ! درختان بيابانى چوبشان محكم‌تر است اما درختان سر سبز كه همواره در كنار آب قرار دارند پوستشان نازكتر ( و كم دوامترند ) ، درختانى كه در بيابان روئيده و جز با آب باران سيراب نمىگردند ، آتششان شعله ورتر و پر دوامتر است ، و من نسبت بپيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلمّ همچون روشنى كه از روشنائى ديگر گرفته شده باشد ، و همچون ذراع نسبت ببازو هستم ( بنا بر اين روش او را از دست نمىدهم ) . به خدا سوگند اگر عرب براى نبرد با من پشت به پشت يكديگر بدهند من به اين نبرد پشت نمىكنم و اگر فرصت دست دهد كه بتوانم آن را مهار كنم بسرعت بسوى آنان خواهم شتافت . و به زودى تلاش خواهم كرد . . .